Koniec II i 1 połowa I tysiąclecia p.n.e.
Z tego okresu pochodzą pozostałości zespołów pałacowych dawnych stolic - Kalchu, Niniwa, Dur-Szarrukin. Pałace składały się z licznych, różnej wielkości pomieszczeń o różnorakim przeznaczeniu, zgrupowanych wokół wewnętrznych dziedzińców. Wejścia do pałacu strzegły ogromne posągi kamienne (lamassu/malassu - uskrzydlone byki lub lwy o ludzkich głowach). Świątynie z zigguratem tworzyły jeden kompleks (np. podwójna świątynia Anu i Adada w Aszur).
Rzeźba - reprezentowana głównie przez posągi władców, dostojników, bóstw i geniuszy (duchów). Postaci o wydłużonych proporcjach są ukazywane frontalnie, w sposób hieratyczny, szaty i atrybuty władzy są oddane z ogromnym pietyzmem. Obnażone partie ciała przedstawiano w sposób konwencjonalny, podkreślając wyraźnie muskulaturę. Reprezentacyjnym dziełem tego typu jest posąg Aszurnasirpala II z IX wieku p.n.e. Najbardziej rozpowszechnioną dziedziną sztuki asyryjskiej była płaskorzeźba, zazwyczaj związana z architekturą (dekoracja ścian) nosząca ślady polichromii. Tematykę przedstawień stanowiły sceny kultowe, dworskie, batalistyczne i myśliwskie, gloryfikujące osobę władcy, a z biegiem czasu także sceny z życia codziennego (np. budowa domów, wyładunek towarów). Znane są reliefy z Kalchu (X w. p.n.e.) ukazujące przede wszystkim sceny kultowe (adoracja "drzewa życia"). Wśród reliefów wyróżnia się kilka kolejnych stylów, które charakteryzuje precyzja szczegółu, pomimo generalizacji - przejrzysta, najczęściej pasowa kompozycja, studium anatomii, zwłaszcza zwierząt, wyobrażonych z mistrzowską ekspresją i trafną obserwacją ruchu. Przedstawieniom towarzyszą często napisy wyjaśniające i uzupełniające treść sceny. Dość powszechne są, znane już z poprzednich okresów, kamienne obeliski, na których w kompozycji pasowej ukazywano sceny historyczne (np. tzw. czarny obelisk Salmanasara III). Odkryto fragmenty malowideł ściennych (m.in. w Nuzi - XV-XIV w. p.n.e.; Aszur - IX w. p.n.e.; Dur-Szarrukin - VIII w. p.n.e.).