Figurki wotywne z terakoty lub alabastru, kamienne rzeźby przedstawiające zgeometryzowane postaci ludzkie, kamienne wazy reliefowe (np. waza z Uruk), wazy z metalu (np. srebrna waza Entemeny), stele pamiątkowe (np. stela Eanatuma) i reliefy o kompozycji pasowej, izokefalicznej, z wyeksponowaną postacią władcy (twarz i nogi z profilu, tors en face). Tematyka przedstawień: sceny mitologiczne, historyczne i kultowe. Znano technikę inkrustacji (z kawałków lapis lazuli i muszli na drewnianej płycie pokrytej asfaltem - np. tzw. sztandar z Ur) i mozaikę (czarno-czerwono-białą). Wysoki poziom osiągnęło rzemiosło artystyczne, zwłaszcza złotnictwo (złota biżuteria ozdobiona szlachetnymi i półszlachetnymi kamieniami, drewniana figurka kozła obłożona złotą blachą, okucia harf), ceramika malowana w barwne wzory figuralne i geometryczne, wyroby z metali, gliptyka (pieczęcie cylindryczne przedstawiające głównie treści mitologiczne). Opanowanie Mezopotamii przez Akadów w ok. 2400 p.n.e. położyło kres rozwojowi sztuki starosumeryjskiej. Dzieła powstające w wiekach następnych świadczą o wykorzystywaniu osiągnięć kultury sumeryjskiej przez przybyszów. Sztuka okresu neosumeryjskiego (2150-2000 p.n.e.) zwana sumeryjskim renesansem nawiązywała do tradycji okresu wcześniejszego, podniósł się natomiast jej poziom artystyczny i techniczny, wyróżniała się rzeźba portretowa (posągi Gudei z Lagasz). Sztuka sumeryjska, przez wpływa na sztukę babilońską i asyryjską oddziałała na sztukę późniejszych cywilizacji Mezopotamii.