Inaczej preromańska sztuka, celtycka sztuka - w szerszym znaczeniu cały dorobek artystyczny wczesnośredniowiecznej Europy (VI w. - 1 połowa XI w.), od upadku zachodniego cesarstwa rzymskiego do powstania sztuki romańskiej. Składała się z wielu stylów, związanych z odrębnymi tradycjami etniczno-kulturowymi i religijnymi.

Do najważniejszych wczesnych przejawów sztuki przedromańskiej należała sztuka chrześcijańska barbarzyńskich ludów pochodzenia germańskiego: longobardzka (północna Lombardia), wizygocka (Półwysep Iberyjski), merowińska (państwo Franków, dawna Galia), irlandzka, celtycka i hibernosaska na Wyspach Brytyjskich. Rozwijała się wtedy architektura sakralna (bazylika, baptysterium, martyria), a także zdobnictwo (dekoracja sarkofagów, cyboriów) oraz złotnictwo, m.in. w Norymberdze.
Drugi okres sztuki przedromańskiej (2 połowa XIII w. - 1 połowa X w.) zaznaczył się powstaniem sztuki karolińskiej (Karolingowie), nawiązującej częściowo do antyku. Powstały wtedy okazałe budowle, jak zespół Pałacowy Karola Wielkiego w Akwizgranie lub kościół klasztorny w Sankt Galleu w Szwajcarii. Rozwijało się malarstwo książkowe i ścienne (freski).
Głównym ośrodkiem sztuki przedromańskiej na terenie słowiańszczyzny stały się Wielkie Morawy po ich schrystianizowaniu w IX w. W trzecim okresie sztuki przedromańskiej (2 połowa X w. - 1 połowa XI w.) dominowała na terenie Niemiec tzw. sztuka ottońska, kontynuująca architekturę karolińską. Miała także osiągnięcia w dziedzinie zdobnictwa książkowego, malarstwa ściennego, odlewnictwa z brązu, snycerstwa.
Nazwy sztuki przedromańskiej używa się także na określenie (w wyższym znaczeniu) tzw. pierwszej sztuki romańskiej w Europie Północno-Zachodniej (IX-X w.) - w Lombardii, Burgundii, Katalonii, Nadrenii, gł. w dziedzinie architektury, której styl dotarł w 1 połowie XI w. do Polski.